Ceramika o czerepie porowatym w pewnym stopniu nadal przepuszcza wodę, która przesącza się na zewnątrz, gdzie wyparowuje, tym samym chłodząc zawartość naczynia. Ta cecha jest często uważana za zaletę w krajach o gorącym klimacie, wykorzystuje się ją również w domowych pojemnikach chłodzących mleko, masło czy żywność. Poza tym jednak porowatość niesie ze sobą wiele problemów, tego rodzaju naczynia m.in. nie nadają się do przechowywania mleka lub wina. Aby uniknąć porowatości używano pokostu (u starożytnych Greków w formie firnisu). Bardziej zaawansowaną techniką jest glazurowanie, polegające na pokryciu przedmiotu cienką warstwą szkliwa, które zatyka pory czerepu. Historycznie najczęściej stosowano cztery główne rodzaje szkliwa: ołowiowe, cynowe, solne i skaleniowe (współcześnie wynaleziono wiele innych rodzajów szkliwa). Szkliwa ołowiowe, solne i skaleniowe są przezroczyste, podczas gdy szkliwo cynowe tworzy mętną biel. Najwcześniej zaczęto stosować szkliwo ołowiowe, które zostało wynalezione w Mezopotamii około 4 tys. lat temu. W VIII stuleciu Arabowie zaczęli stosować szkliwo cynowe, dając tym samym początek różnym odmianom fajansu. Kamionka, wypalana w wyższej temperaturze, wymusiła stosowanie glazury solnej, ponieważ tradycyjnie stosowane szkliwo ołowiowe topiło się na spieczonym czerepie.