mały|311x311px|Ernst Kunik Ernst Eduard Kunik, także Ernst-Eduard Kunick (ros. Арист Аристович Ку́ник Arist Aristowitsch Kunik, transliteracja naukowa Arist Aristovič Kunik; ur. 14 października 1814 w Gränowitz koło Jawora na Dolnym Śląsku; zm. 18 stycznia 1899 w  St. Petersburgu) – rosyjsko-niemiecki historyk i etnolog.

Życiorys Jego ojciec, Ernst Friedrich Kunik, był protestanckim właścicielem ziemskim posiadającym majątek koło Jawora na Dolnym Śląsku. Po ukończeniu gimnazjum w Legnicy oraz prawa na uniwersytecie we Wrocławiu i Berlinie, Kunik wyjechał w 1839 roku do Moskwy, aby studiować historię Rosji. Stało się to dzięki znajomości z rosyjskim panslawistą Michaiłem Pogodinem.

Od 1841 r. publikował w piśmie Pogodina „Moskwitanin” (m.in. analizę „Encyklopedii prawa” Newolina). W 1844 r. Kunik został mianowany adiunktem Akademii Nauk ds. historii Rosji, a od 1850 r. był już uznawany za wybitnego akademika. Następnie starszy kustosz Ermitażu, członek Komisji archeologicznej i jej redaktor ds. dokumentów obcojęzycznych.