Opisuje to Eustachy Marylski w artykule "Pamiętnik" do Kuriera Warszawskiego:Teresa i Wincenty Wodzińscy znali się i przyjaźnili z Justyną i Mikołajem Chopin od dawna (obie rodziny pochodziły z Kujaw) i jak relacjonuje to Józefa Kościelska, gdy w każdą niedzielę, albo Państwo Chopin wizytowali u Wodzińskich, albo Wodzińscy u Chopinów.
Tak też zrodziła się i rozwinęła się podczas okresu Liceum przyjaźń pomiędzy Fryderykiem Chopinem a Antonim, oraz zażyłość z będącą wówczas małym dzieckiem, Marią.
W jednym z późniejszych listów Fryderyka Chopina do Feliksa Wodzińskiego kompozytor wraca do tych dni dzieciństwa wspominając jak się bawili się z Marią ganiając się po pokojach:
Gdy Pani Teresa zorganizowała już życie Warszawie, jej salon zaczął tętnić życiem, co najlepiej oddają słowa Dionizy Wawrzykowskiej-WierciochowejDioniza Wawrzykowska-Wierciochowa, Muza Słowackiego i Chopina: opowieść biograficzna o Marii Wodzińskiej, Instytut Wydawniczy Związków Zawodowych, 1986, ISBN 978-83-202-0380-6
W Warszawie Wodzińscy żyli do 1831 roku.
Powstanie listopadowe Gdy wybuchło powstanie listopadowe w 1830 roku synowie Antoni i Kazimierz wstąpili do wojska i wzięli udział w walkach o niepodległość Polski. Brali udział w bitwach pod Grochowem, Mińskiem Mazowieckim, Ostrołęką.