Sztuczne nawadnianie pozwalało zwiększyć plony, stabilizować produkcję rolną i zapewnić żywność dla rosnącej populacji.
Przed powstaniem królestwa Urartu na badanym obszarze nie odnotowano szeroko zakrojonych prac irygacyjnych. Rozwój systemów nawadniania rozpoczął się wraz z konsolidacją władzy i powstawaniem struktur państwowych. Istnieje zależność między rozwojem irygacji, wzrostem demograficznym i centralizacją władzy. Budowa i utrzymanie rozległych systemów nawadniających wymagała skoordynowanych działań na dużą skalę, co sprzyjało umocnieniu władzy centralnej, która była niezbędna do podejmowania decyzji związanych z budową i utrzymaniem systemów irygacyjnych. Natomiast rozbudowa systemów nawadniania umożliwiała zwiększenie produkcji rolnej, co prowadziło do wzrostu liczby ludności i umacniania pozycji państwa. Mimo związku między tymi trzema czynnikami, nie można mówić o jednym modelu, który by opisywał ich wzajemne wpływy. Konkretne oddziaływania mogły się różnić w zależności od warunków lokalnych i dziejowych.