Głównym czynnikiem wzrostu populacji Urartu były deportacje. Inskrypcje królewskie wskazują na masowe przesiedlania ludności podbitej. Za panowania Argisztiego I (786–764 p.n.e.) i Sarduriego II (764–735 p.n.e.) do państwa przesiedlono łącznie około pół miliona jeńców. Przyrost ludności mógł wymusić konieczność rozbudowy systemów irygacyjnych, aby zaopatrzyć rozwijające się społeczeństwo w żywność. Jeńcy byli osiedlani w różnych regionach królestwa, często w nowo budowanych lub rozbudowywanych ośrodkach administracyjnych. Miało to na celu zarówno wzmocnienie kontroli nad podbitymi terytoriami, jak i wykorzystanie siły roboczej do rozwoju rolnictwa. Lokacja nowych osad nie była uzależniona wyłącznie od dostępności naturalnych źródeł wody. Budowa systemów irygacyjnych była ściśle związana z tworzeniem sieci osadniczej. Kanały i zbiorniki wodne służyły nie tylko do nawadniania pól, ale także zaopatrywały w wodę twierdze i miasta.