W latach 60. XX wieku RFN tworzył ekranizacje filmowe cyklu Winnetou Karla Maya. Filmy te były niesamowicie popularne w RFN, a odniosły także sukces w sprzedaży międzynarodowej i były pokazywane w różnych krajach bloku wschodniego, m.in. w Czechosłowacji, gdzie wielu obywateli NRD, zwłaszcza młodych ludzi, skorzystało z okazji, aby ujrzeć erefenowskie produkcje filmowe. W 1965 roku po raz kolejny w enerdowskich mediach odbyła się debata na temat Karla Maya i „brudu imperialistycznej literatury masowej”. W odpowiedzi władze NRD zdecydowały się na nakręcenie filmu o podobnej tematyce.
Nie chciano kopiować amerykańskiego modelu, w których na bohaterów stylizowano „chciwych” poszukiwaczy złota lub „nazbyt wciskających spust” kowbojów. Amerykańskie westerny były postrzegane przez enerdowskich krytyków filmowych jako „kolorowe jak ekran trujące kwiaty, które za miliony dolarów wyhodowano na kulturowym bagnie późnej burżuazji”. Lieselotte Welskopf-Henrich, którą w NRD uważano za niekwestionowaną ekspertkę od wszystkiego, co było związane z rdzennymi Amerykanami oceniała w wywiadzie dla „Wochenpost”: „Zachodnioniemieckim filmom Karla Maya faktycznie brakuje tematów i doboru konfliktów dobrych filmów amerykańskich, w których odkryto już Indianina i jego prawo do oporu. Spróbujmy stworzyć nowy rodzaj filmu indiańskiego”.