Twórczość niemieckiego powieściopisarza Karla Maya nie była co prawda zakazana i doceniano jego wkład w niemiecką kulturę, ale władze NRD traktowały go z wielką niechęcią, a polityka kulturalna państwa nie chciała ani nowych wydań, ani adaptacji filmowych.
Jako alternatywę wobec Maya i jego utworów związanych z rdzennymi Amerykanami promowano książki Lieselotte Welskopf-Henrich. Jej bestsellerowa powieść Synowie Wielkiej Niedźwiedzicy (Die Söhne der großen Bärin) (1951) wydawała się odpowiednia dla młodej fundacji państwowej, aby „zrzucić Karla Maya z siodła”. Recenzent w „BZ am Abend” napisał w grudniu 1951 roku: „Tokei-ihto to imię wodza tej grupy Dakota. Będziemy musieli zapamiętać jego imię, bo wkrótce będzie go słychać w rozmowach naszych chłopców tak często, jak w naszych czasach Winnetou”.