Malowanie Początkowo okręty włoskie były malowane w części nadwodnej na kolor jasnoszary, z ciemnoszarym pokładem. Na początku wojny latem 1940 roku na pokłady na dziobie naniesiono biało-czerwone skośne pasy dla identyfikacji z powietrza. W 1942 roku „da Verrazzano” otrzymał kontrastowy kamuflaż w standardowych kolorach, z ciemnoszarymi wielokątnymi plamami na popielatoszarym podkładzie i z brudnobiałym dziobem i rufą.
Służba Okres międzywojenny Okręt wcielono do służby w Regia Marina 25 września 1930 roku. Między 20 maja a 13 września 1931 roku został poddany w macierzystej stoczni w Fiume pierwszej modernizacji, polegającej m.in. na obniżeniu nadbudówki i ograniczeniu zapasu paliwa dla poprawy stateczności (jako ostatni okręt typu, rok po pozostałych). 4 października 1931 roku otrzymał w Wenecji banderę bojową ufundowaną przez mieszkańców Florencji, z którą związany był patron okrętu. Początkowo „Giovanni da Verrazzano” wchodził w skład dywizjonu rezerwowego stacjonując w Tarencie, a od 1933 roku przydzielono go do 2. dywizjonu niszczycieli 2. Eskadry. Następnie wchodził w latach 1936–1937 w skład 1. Eskadry w La Spezii.