Przekazał też protest PRL na ręce posła Kazimierza Brownsforda, z którego inicjatywy Sejm przyjął następnie rezolucję wzywającą rząd do podjęcia działań na rzecz przyłączenia Złotowszczyzny do Polski. Pomagał złotowskim działaczom zabiegającym o korektę granic w dotarciu do przedstawicieli stosownych władz polskich. Utrzymywał z nimi kontakt także po ustaleniu się granicy polsko-niemieckiej pozostawiającej Złotów poza Rzecząpospolitą. W latach 20. jeździł do społeczności polskiej w Niemczech z posługą duszpasterską.
W odrodzonej Polsce W latach 1919–1921 był rezydentem parafii św. Marcina w Poznaniu. Jednocześnie rozpoczął pracę w administracji publicznej. Był decernentem do spraw katolickich w Sekcji Wyznań Religijnych w Departamencie Wyznań Religijnych i Oświecenia Publicznego działającym w Ministerstwie byłej Dzielnicy Pruskiej w Poznaniu. Decyzją ministra dnia 7 sierpnia 1920 r. objął funkcję naczelnika Wydziału Wyznań Katolickich tejże sekcji. Wobec zbliżającej się likwidacji ministerstwa z dniem 20 lutego 1922 r. został w randze „urzędnika V stopnia służbowego” przeniesiony do Ministerstwa Wyznań Religijnych i Oświecenia Publicznego. W 1922 roku był członkiem delegacji polskiej na tzw.