Nicolò Zeno – włoski niszczyciel z okresu międzywojennego i II wojny światowej, należący do typu Navigatori. Wodowany w 1928 roku, wszedł do służby w marynarce włoskiej Regia Marina w 1930 roku. Otrzymał imię XIV-wiecznego żeglarza Nicoli Zeno, skracane także do samego „Zeno”. Nosił znak burtowy ZE. Służył podczas wojny na Morzu Śródziemnym; został samozatopiony 9 września 1943 roku w La Spezii.
Wyporność standardowa okrętu wynosiła początkowo 1900 ton, a ostatecznie 2125 ton, natomiast pełna sięgała prawie 2900 ton. Był uzbrojony w sześć armat kalibru 120 mm i cztery wyrzutnie torped, uzupełnione przez działka przeciwlotnicze i uzbrojenie przeciwpodwodne. Napęd stanowiły turbiny parowe, prędkość maksymalna wahała się od ponad 38 węzłów na początku służby do 28 węzłów po modernizacji.
Budowa