Izraelska narracja narodowa postrzega Nakbę jako element wojny o niepodległość, która ustanowiła państwowość i suwerenność Izraela, ponadto neguje lub zaprzecza popełnionym okrucieństwom, twierdząc, że wielu wypędzonych Arabów opuściło kraj dobrowolnie lub że ich wydalenie było konieczne i nieuniknione. Według tej narracji palestyńscy Arabowie w większości dobrowolnie uciekli ze swoich domów podczas wojny, zachęcani przez arabskich przywódców, którzy kazali im tymczasowo się ewakuować, aby arabskie armie mogły zniszczyć Izrael, a następnie po przegranej wojnie odmówili ich integracji ze swoimi społeczeństwami. Ten punkt widzenia przeciwstawia również żydowskich uchodźców z arabskich krajów skutecznie zasymilowanych przez Izrael względem palestyńskich uchodźców, którzy są często są bezpaństwowcami w krajach arabskich.
Ustawa o Nakbie W Izraelu wielokrotnie podejmowano próby penalizacji pamięci o Nakbie. Efektem tych działań było m.in. wprowadzenie w 2011 roku tzw.