Początkowo używanie terminu Nakba wśród Palestyńczyków nie było powszechne. W latach 50. i 60. XX wieku do opisu wydarzeń z 1948 roku używali określeń takich jak al-'ightiṣāb („gwałt”), al-'aḥdāth („wydarzenia”) czy al-hidżra („exodus”).
Odbiór Palestyńska narracja narodowa postrzega Nakbę jako zbiorową traumę, która definiuje ich tożsamość narodową i jest ważnym aspektem narodowotwórczym, który doprowadził do zdefiniowania się Arabów pochodzących z Palestyny jako Palestyńczyków w dzisiejszym tego słowa znaczeniu. Z palestyńskiej perspektywy zostali oni zmuszeni do zapłaty za Holocaust dokonany w Europie swoją wolnością, majątkiem i ciałami, zamiast tych, którzy byli naprawdę odpowiedzialni. W celu uniemożliwienia powrotu uchodźcom izraelskie władze do 1953 roku na zajętych w trakcie wojny terenach założyły 370 miejscowości. Wartość tej ziemi szacowano w latach 50. na 100 milionów funtów palestyńskich. Uchodźcy mogli odwołać się do Sądu Najwyższego Izraela w sprawie skonfiskowanej własności, jednak instancja ta okazywała się bezskuteczna.