Emanuele Pessagno – włoski niszczyciel z okresu międzywojennego i II wojny światowej, jeden z 12 wielkich niszczycieli (liderów) typu Navigatori. Nosił imię na cześć genueńskiego żeglarza (skracane także do samego „Pessagno”) oraz znak burtowy: PS. Został wodowany w 1929 i przyjęty do służby w marynarce włoskiej Regia Marina w 1930 roku. Walczył podczas II wojny światowej na Morzu Śródziemnym. Został zatopiony 29 maja 1942 roku przez brytyjski okręt podwodny .
Wyporność standardowa okrętu wynosiła początkowo 1900 ton, natomiast pełna sięgała ostatecznie prawie 2900 ton. Był uzbrojony w sześć armat kalibru 120 mm i cztery wyrzutnie torped, uzupełnione przez lekkie działka przeciwlotnicze i uzbrojenie przeciwpodwodne. Napęd stanowiły turbiny parowe, prędkość maksymalna wynosiła początkowo ponad 38 węzłów.
Budowa
„Emanuele Pessagno” należał do dwunastu włoskich wielkich niszczycieli typu Navigatori, nazwanego tak z powodu noszenia przez okręty imion włoskich żeglarzy. Zostały one zaprojektowane jako okręty o silnym uzbrojeniu artyleryjskim i wysokiej prędkości, aby przeciwstawić się wielkim niszczycielom francuskim. Zamówienia na ich budowę zostały złożone w 1926 roku.