Nicoloso da Recco – włoski niszczyciel z okresu międzywojennego i II wojny światowej, należący do wielkich niszczycieli (liderów) typu Navigatori. Nosił znak burtowy DR. Został wodowany i wcielony do służby w marynarce włoskiej Regia Marina w 1930 roku. Otrzymał nazwę na cześć XIV-wiecznego żeglarza , skracaną także do samego „Da Recco”. Walczył podczas wojny na Morzu Śródziemnym. Jako jedyny okręt typu przetrwał wojnę i służył w powojennej marynarce włoskiej Marina Militare do 1954 roku.
Wyporność standardowa okrętu wynosiła 1908 ton, a pełna około 2600 ton. Był uzbrojony w sześć armat kalibru 120 mm i 2–6 wyrzutni torped, ponadto lekkie działka przeciwlotnicze i uzbrojenie przeciwpodwodne. Napęd stanowiły turbiny parowe, prędkość maksymalna wynosiła ponad 38 węzłów. Jako jeden z tylko dwóch okrętów tego typu nie przeszedł drugiej głębszej modernizacji w czasie służby.
Budowa