Okręty początkowo przenosiły po 14 bomb głębinowych na dwóch zrzutniach na rufie, w tym cztery duże bomby o masie 100 kg i 10 małych o masie 50 kg. Podczas II wojny światowej stosowano także niemieckie bomby głębinowe oraz montowano na okrętach tego typu dwa lub cztery miotacze bomb głębinowych i zwiększano ich zapas. Pod koniec wojny „Da Recco” zabierał 40 bomb głębinowych (30 typu WBD i 10 modelu 1941/30T). W 1931 roku okręty otrzymały holowane torpedy przeciw okrętom podwodnym Ginocchio model 1927/46T, wodowane za pomocą żurawika w części rufowej. „Nicoloso da Recco” z uwagi na powiększoną nadbudówkę rufową jako jedyny okręt nie był wyposażony w tory minowe na pokładzie.
Wyposażenie i jego zmiany Po pierwszej modernizacji w 1930 roku „Nicoloso da Recco” na dachu nadbudówki dziobowej miał standardowy dla okrętów tego typu dalocelownik z dwoma dalmierzami optycznymi o bazie 3 m. Na platformie przed masztem znajdował się inklinometr służący do oceny kąta kursowego celu. Trzeci 3-metrowy dalmierz, rezerwowy dla artylerii oraz służący do strzelań torpedowych, był w zakrytej wieży na platformie nadbudówki za kominem rufowym. Dane były przetwarzane w centrali artyleryjskiej w dolnej kondygnacji nadbudówki, wyposażonej w przelicznik artyleryjski. Dalmierz ten był zdemontowany w 1941 roku przy instalacji działek kalibru 20 mm.