W Brazylii w stanie Mato Grosso zajmuje tropikalne tereny trawiaste i lasy galeriowe. Drugi z podgatunków w Wenezueli zasiedla trawy w okolicach strumieni wysokości od pół do 1,5 m, aczkolwiek spotykano tę wydrówkę również na suchych pastwiskach. Gatunek nie unika także siedlisk zmienionych działalnością człowieka i lasów wtórnych lasu atlantyckiego.
O ile dydelfowate są zwykle wszystkożerne, skupiając się często na stawonogach, owocach czy niewielkich kręgowcach, wydrówka rudawa wydaje się najbardziej mięsożernym przedstawicielem swej rodziny, o czym biolodzy wnoszą nie tylko z analizy diety, ale także z zachowań i budowy czaszki. W przypadku tej ostatniej wspominają o krótkim pysku i dobrze rozwiniętych mięśniach żuciowych. Torbacz używa ich rzeczywiście do konsumpcji różnorodnych bezkręgowców. Zaliczają się do nich głównie stawonogi, wśród których chrząszcze, dziesięcionogi, Opiliones, równonogi, prostoskrzydłe, błonkówki i skorupiaki. Prócz stawonogów poluje wydrówka rudawa na ślimaki i dżdżownicowate. Nie jest to jednak główna jej zdobycz, na pierwszym miejscu stawia bowiem kręgowce. Wśród nich wymienia się zającowate jak królak brazylijski, gryzonie, a nawet małe gatunki z tej samej rodziny co wydrówka. Poza ssakami poluje ona na ptaki, jaszczurki, płazy bezogonowe, a nawet węże.