W XVI wieku, w związku z powstaniem muru parkanowego, doszło również do poszerzenia i pogłębienia fosy, której szerokość wynosiła do 40 m, a głębokość 4 m.
W 1603 roku Karol II Podiebradowicz zlecił Hansowi Schneiderowi von Lindauowi przygotowanie planów ufortyfikowania zamku. Prace trwały do 1610 roku, pomimo że von Lindau zmarł w międzyczasie. Nie wiadomo, czy przedsięwzięcie zostało w pełni ukończone. Jednak w jego ramach wokół zamku usypano trzy ziemne bastiony: północny, zachodni i południowy. Ich istnienie potwierdzają badania archeologiczne przeprowadzone w 2009 roku. Ich znaczenie z punktu widzenia wojskowego było wątpliwe, gdyż jeszcze w XIX wieku w okolicach zamku znajdowały się jeziora i tereny podmokłe. Powstanie bastionów mogło mieć znaczenie wizerunkowe.
Podczas wojny trzydziestoletniej (1618–1648) Oleśnica była kilkukrotnie zdobywana. W samym 1634 roku, aż czterokrotnie zdobywano miasto, a następnie jeszcze w 1640 i 1643 roku. W 1643 roku szwedzki generał Arvid Wittenberg nakazał zniszczenie obwarowań miasta.