Okres Welfów i Hohenzollernów W I połowie XIX wieku bastion usypany przy zachodnim skrzydle zamku zaadaptowano do celów usługowo-rozrywkowych. Powstały tam browar z piwiarnią oraz scena dla orkiestry. W II połowie XIX wieku fosy miejskie zaczęto częściowo zasypywać i zwężać. Zasypano także fosę przy zamku i zaczęto niwelować pozostałe bastiony. Do murów wokół starego miasta dobudowywano budynki mieszkalne, co sprawiło, że straciły swój obronny charakter, i jednocześnie uniemożliwiło wyburzenie fortyfikacji. W 1868 roku rozebrano trzy z czterech bram miejskich. Pozostawiono Bramę Wrocławską, której wyburzeniu w 1866 roku sprzeciwił się cesarz Fryderyk III Hohenzollern podczas wizyty w mieście. Pod koniec XIX wieku zabudowano międzymurze w południowym odcinku murów obronnych. Na początku XX wieku w tzw. domu strzeleckim, który dobudowany był do bastei południowej, znajdowało się kino.
Po II wojnie światowej linia murów obronnych wynosiła już 1250 m. Brama Wrocławska, basteje i poszczególne odcinki murów były poddawane systematycznej renowacji i konserwacji.