W opinii niemieckich przyrodników Klausa Hackländera i Stéphanie Schai-Brown zając płowy prawdopodobnie też nie występuje na terenie Iranu i Pakistanu, gdzie zamieszkują zające stepowy i pustynny.
Ekologia Siedlisko Zając płowy zamieszkuje roślinność typu makia, łąki, buszveld, pustynię Sahary i obszary półpustynne. Występuje także powszechnie w częściach wyżyn Etiopii, takich jak Degua Tembien. Występuje wszędzie tam, gdzie są odpowiednie siedliska trawiaste, stepowe lub pustynne, od poziomu morza do 1800 m n.p.m. Podobnie jak zając wielkouchy, rozwija się na nadmiernie wypasanych pastwiskach i dlatego rozszerza swój zasięg kosztem mniej przystosowalnych gatunków zajęczaków.
Tryb życia Zając płowy prowadzi nocny tryb życia, wobec czego orły bardzo rzadko mogą go złapać. Tam, gdzie w przeszłości nie strzelano do zajęcy, zatrzymują się one na dźwięk strzału i czasami można je podnieść ręką. Główną różnicą w zachowaniu zająca płowego i zająca sawannowego jest to, że pierwszy z nich ucieka na otwartą przestrzeń, gdy zostanie spłoszony, podczas gdy drugi szuka schronienia. Ta różnica w zachowaniu znajduje odzwierciedlenie również w masie serca. W porównaniu z zającem szarakiem, gatunek ten jest bardziej samotny i zaobserwowano tylko cztery grupy po trzy osobniki na około 800 zwierząt.