W 1707 roku, na zlecenie rodu Maninów, rozpoczęto przebudowę katedry, nad którą nadzór objął wkrótce wspomagany przez . W 1710 rozebrano kaplice boczne otaczające prezbiterium, a ołtarz główny przesunięto na zachód. W latach 1714–1717 prace trwały wg projektu . 18 kwietnia 1735 katedrę konsekrował pod obecnym wezwaniem patriarcha Daniel II Dolfino. Od 1751 roku jest siedzibą archidiecezji Udine.
Podczas renowacji fasady w 1909 roku wyodrębniono jej średniowieczną część od późniejszych dobudówek, zmieniono kształt okien na ostrołukowe i wykonano dwa neogotyckie portale. W 1926 nad wejściem dodano baldachim, a w 1953 wybudowano schody prowadzące do katedry. 18 stycznia 1941 budynek wpisano na listę zabytków narodowych.
Architektura i wyposażenie Świątynia gotycko-barokowa. Ołtarz główny wykonał w latach 1716–1718 , który jest również autorem figur Zwiastowania Pańskiego i bł. Bertranda. Dekorację malarską kopuły sporządził , jej obecny wygląd jest wynikiem prac restauratorskich z 1965 roku. Stalle pochodzą z lat 1720–1721. Ołtarze w transepcie, poświęcone Imieniu Maryi i Imieniu Jezus, wykonał w 1718 Giuseppe Pozzo. Nad głównym wejściem do katedry zainstalowano posąg konny Danielego Antoniniego z 1617 roku, przypisywany Girolamowi Paleariemu.