Panowanie Al-Mu’tadid, podobnie jak jego ojciec, opierał się na bliskich relacjach z wojskiem. Mówi się nawet, że doszedł on do tronu jako uzurpator. Jego zainteresowania pochłaniały działania militarne, zwłaszcza że zazwyczaj osobiście dowodził swoją armią na kampaniach. Zyskał dzięki temu reputację wojownika-kalifa i obrońcy wiary islamskiej (). Według historyka Michaela Bonnera, rola kalifa-ghāzī, wymyślona przez Haruna ar-Raszida i wzmocniona przez Al-Mu’tadida, miała swój największy występ w niestrudzonej kampanii Al-Mu’tadida.
Od początku swego panowania nowy kalif postawił sobie za cel odwrócenie rozbicia kalifatu Abbasydów, do czego dążył, łącząc siłę z dyplomacją. Jak podaje history Hugh N. Kennedy, Al-Mu’tadid, mimo że był aktywnym i entuzjastycznym działaczem, był również zręcznym dyplomatą, zawsze gotowym na kompromis z tymi, którzy byli zbyt potężni, by ich pokonać.
Śmierć Al-Mu’tadid zmarł w pałacu Hasain 5 kwietnia 902 roku w wieku 40 lub 47 lat. Według pogłosek został on otruty, ale bardziej prawdopodobnym powodem jego śmierci były trudy spowodowane jego kampanią, które, w połączeniu z rozwiązłym życiem, poważnie osłabiły jego zdrowie.