Według Łuczyńskiego ten mit antropogeniczny jest dla Słowian podstawowym i prasłowiańskim. Sam motyw (A1234 w ) jest rozpowszechniony wśród różnych ludów świata, a w szczególności wśród Indoeuropejczyków, np. u Indoirańczyków, u Ormian, u Greków (w Arkadii, Attyce, Beocji), u Pelazgów i u Germanów. Na podstawie innych poświadczeń indoeuropejskich Łuczyński stwierdza, że mit o ludzkości wyrastającej z ziemi ma pochodzenie praindoeuropejskie. Rekonstruuje więc praindoeuropejską semantykę „(pierwszy) człowiek wyrasta z ziemi”, „ludzie (rodzą się) jak rośliny (warzywa – w tradycji greckiej, rabarbar – w tradycji perskiej)“. Wariant słowiański różniłby się od innych tradycji indoeuropejskich tym, że ludzie wyrośli jak grzyby, a nie jak warzywa, co wskazuje na środowisko leśne, w jakim przekształcił się ten mit. Rekonstruuje także słowiańskie motywy w następujący sposób: ludzie powstają z ziemi → pierwsza ludzka para → pierwsza ludzka para żyje w niewinności → kazirodztwo brata i siostry → potomstwo pierwszych rodziców – choć nie wszystkie te motywy zostały poświadczone w folklorze.
Imiona pierwszych ludzi w religii Słowian nie zachowały się. Dla mitologii praindoeuropejskiej rekonstruuje się imię *Ym̥Hós, które dałoby słowiańskie imię męskie Im, partnerka nazywałaby się zaś Ima (prasł.