Rzekł do nich Jan: „Jakiż to Bóg, jeśli siedzi w otchałni? To jest bies, a Bóg jest na niebiosach, siedzi na tronie, sławion od aniołów, którzy stoją przed Nim ze strachem, niemogąc nań spoglądać.“
Podanie kronikarskie sięga bezpośrednio do historii Jana Wyszaticza. Bunt ten jest podobny do , opisanego w kronice w 1024 r., kiedy to wołchwowie mieli do czynienia ze „starą czeladzią”, która „trzyma obfitość”. Środowisko badaczy sugeruje kilka możliwych źródeł przedstawień wołchwów: tradycyjne pogaństwo, chrześcijańskie kaznodziejstwo przekształcone w umysłach mieszkańców Rusi lub herezja bogomilska przywieziona do Rusi z Bułgarii.
Część badaczy przychyla się do opinii, że rewolta miała miejsce w środowisku ugrofińskim lub mieszanym, a wołchwowie byli pochodzenia ugrofińskiego lub ulegli się pod wpływom . Sama rebelia miała miejsce na na północy Rusi, w pobliżu ludów ugrofińskich. Idea ugrofińskiego pochodzenia wołchwów pojawiła się w pierwszej połowie XIX wieku, zwłaszcza po publikacji Oczerki Mordwy etnografa , po której większość naukowców zaczęła popierać wersję ugrofińską.