Lanzerotto Malocello – włoski niszczyciel z okresu międzywojennego i II wojny światowej typu Navigatori. Nosił znak burtowy: MO. Walczył podczas wojny na Morzu Śródziemnym. Został zatopiony 24 marca 1943 roku na minie.
Uzbrojenie główne stanowiło 6 armat kalibru 120 mm i 6 wyrzutni torped. Wyporność standardowa wynosiła początkowo 1900 ton, a ostatecznie 2125 ton. Napęd stanowiły turbiny parowe.
Budowa
„Lanzerotto Malocello” należał do dwunastu włoskich wielkich niszczycieli (liderów) typu Navigatori, nazwanego tak z powodu noszenia przez okręty imion włoskich żeglarzy. Zostały one zaprojektowane jako okręty o silnym uzbrojeniu artyleryjskim i wysokiej prędkości, aby przeciwstawić się wielkim niszczycielom francuskim. Zamówienie zostało złożone w 1926 roku. „Lanzerotto Malocello” był zbudowany w stoczni Ansaldo w Sestri Ponente (część Genui), razem z niszczycielem „Luca Tarigo”. Wszystkie okręty zostały wciągnięte na listę floty dekretem królewskim z 23 czerwca 1927 roku, klasyfikowane wówczas jako niszczyciele, a 19 lipca 1929 roku przeklasyfikowano je na „zwiadowców” (wł. esploratori).