Konflikt w Koreańskiej Strefie Zdemilitaryzowanej, nazywany przez niektórych historyków drugą wojną koreańską – seria starć zbrojnych o niskiej intensywności pomiędzy wojskami Korei Północnej a siłami Korei Południowej i Stanów Zjednoczonych, które miały miejsce w latach 1966–1969 w rejonie Koreańskiej Strefy Zdemilitaryzowanej.
Był to okres największego napięcia na półwyspie Koreańskim od czasu zakończenia wojny koreańskiej w 1953 roku.
Tło Wojna koreańska doprowadziła do ogromnych zniszczeń i strat ludzkich zarówno w Korei Północnej, jak i Południowej, i chociaż żadna ze stron nie wyrzekła się formalnych dążeń do zjednoczenia Korei, to również żadna z nich nie była w stanie doprowadzić do zjednoczenia na swoich warunkach.
We wrześniu 1956 roku przewodniczący Kolegium Połączonych Szefów Sztabów admirał Arthur W. Radford zakomunikował w rządzie amerykańskim, że wojsko ma zamiar wprowadzenia broni atomowej do Korei, na co zgodziła się Rada Bezpieczeństwa Narodowego Stanów Zjednoczonych i prezydent Dwight Eisenhower. Jednak paragraf 13(d) Porozumienia o zawieszeniu broni w Korei nakazywał, aby obie strony nie wprowadzały nowych rodzajów uzbrojenia do Korei, zapobiegając w ten sposób wprowadzeniu na półwysep broni jądrowej i ich środków przenoszenia.