Stany Zjednoczone i Korea Południowa Głównymi amerykańskimi jednostkami bojowymi w Korei były 2. i 7 Dywizja Piechoty, I Korpus i 8 Armia. 2 Dywizja Piechoty dysponowała 3 Brygadą obsadzającą odcinek 29,8 km Koreańskiej Strefy Zdemilitaryzowanej zasadniczo na północ od Seulu po obu stronach Panmundżomu, z dziewięcioma Dywizjami Armii Republiki Korei obsadzającymi pozostałe 212,8 km granicy. Wszystkie siły amerykańskie i południowokoreańskie znajdowały się pod zjednoczoną kontrolą operacyjną Dowództwa Narodów Zjednoczonych w Korei (którego szef był również dowódcą Sił Zbrojnych Stanów Zjednoczonych w Korei), generała Charlesa H. Bonesteela III. Obie dywizje armii amerykańskiej cierpiały na poważne braki kadrowe, ponieważ Wietnam wówczas miał pierwszeństwo w zakresie przedziału siły ludzkiej i sprzętu. Żołnierze byli wyposażeni w stare karabiny M14 zamiast nowoczesnych M16, a jedynymi dostępnymi czołgami były przestarzałe M48A2C napędzane benzyną, ponadto w Korei Południowej stacjonowało w sumie tylko 12 śmigłowców UH-1 Huey, co poważnie ograniczało możliwości patrolowania i ścigania wrogich infiltratorów. Żołnierze byli zazwyczaj poborowymi odbywającymi obowiązkową w tamtym czasie 13-miesięczną służbę zasadniczą, natomiast doświadczeni oficerowie i podoficerowie woleli służyć w Wietnamie niż w Korei.