Dywizje Armii Republiki Korei były dobrze wyszkolone i wysoce zmotywowane, wielu oficerów i podoficerów było weteranami wojny koreańskiej, ale cały ich sprzęt pochodził z czasów tej wojny i był drastycznie przestarzały; ich standardowym karabinem pozostawał nadal M1 Garand zaprojektowany w czasie II wojny światowej.
Głównym celem operacyjnym dywizji amerykańskich i południowokoreańskich była obrona przed konwencjonalną inwazją ze strony Korei Północnej, powtórzeniem ataku z czerwca 1950 roku. Podczas gdy komuniści regularnie infiltrowali Południe w celu zbierania informacji wywiadowczych, wojna niekonwencjonalna nie była postrzegana jako szczególne zagrożenie, a żołnierze nie byli generalnie szkoleni ani wyposażeni do takich działań. W Korei Południowej w 1966 roku nie istniały żadne jednostki przeciwpartyzanckie ani milicje, a infiltratorów ścigała regularna armia południowokoreańska, policja i Koreańska Centralna Agencja Wywiadowcza bez jednolitego dowództwa.