Na początku października 1918 roku Bank Rzeszy zwrócił się z prośbą do władz gminnych, aby te przygotowane były do emisji pieniądza zastępczego na wypadek kryzysu. Z kolei 8 października, w związku z pogarszającą się sytuacją finansową państwa, ministrowie handlu i przemysłu, finansów i spraw wewnętrznych powtórzyli tę prośbę, a Bank Rzeszy uznał tymczasowe środki płatnicze za chwilowo wspomagające płynność rynku finansowego. W ten sposób rząd upoważnił władze miejskie do emisji pieniądza zastępczego, ale bez udzielania zezwoleń pisemnych. W czerwcu 1920 roku zakazano bicia monet zastępczych, jednak ich emisje mające miejsce później wskazują, że nie respektowano tego zakazu. W dalszym ciągu emitowano papierowe znaki zastępcze, jednak od 1921 roku ich emisja i obieg były bardziej kontrolowane przez władze lokalne. W związku z kontrybucjami nałożonymi na Niemcy i słabnąca gospodarka sprawiły, że 17 lipca 1922 roku uchwalona przez Reichstag ustawa dotycząca wydawania i wycofywania pieniądza zastępczego upoważniała władze lokalne do udzielania zgody na emisję pieniądza zastępczego (niem. Notgeld), co miało ograniczyć niekontrolowany napływ tego pieniądza na rynek. Na emitentów nałożono także obowiązek określenia wartości emitowanych notgeldów.