Historia badań nad Pennatulacea mały|lewo|Pteroeides sp. (Tajlandia) Już starożytni Rzymianie znali pióra morskie i nazywali jest Penna marina (morskie pióra), ale też Mentula alata (oskrzydlony członek). Jeszcze wtedy nie odkryli zdolności tych koralowców do bioluminescencji, a opisy im poświęcone nie poruszały tej kwestii. Po raz pierwszy zdolność do bioluminescencji piór morskich odkrył Konrad Gesner w 1555 roku, o czym też napisał w swoim dziele De lunariis. O zdolności tej krótko także wspominali , Gaspard Bauhin, Ulisses Aldrovandi, Jean Bauhin i Thomas Shaw (autorzy żyjący między latami 1558 a 1746). Z piórami morskimi zmierzył się w 1601 roku anonimowy pisarz przebywający na statku , w trakcie trwania wyprawy do Indii Wschodnich – porównał je do drzewek, które po wyciągnięciu z ziemi okazywały się robakami mogącymi się powiększać.