Nieco później liczni autorzy starali się poznać naturę wielu morskich bezkręgowców np. jamochłonów (Coelenterata – Cnidaria + Ctenophora). Wtenczas były one uznawane za przedstawicieli zwierzokrzewów (Zoophytes) – koncepcja ta została przedstawiona już przez Arystotelesa (i zaadaptowana np. przez Pliniusza Starszego), zwierzokrzewy uważano za formy pośrednie między światem roślinnym a zwierzęcym. W 1753 roku wliczył koralowce z innymi jamochłonami do zwierząt w oparciu o swoje obserwacje. Natomiast w 1758 roku Karol Linneusz określił rodzaj Pennatula w dziesiątej edycji swego dzieła, Systema Naturae – od tego rodzaju pochodzi też nazwa Pennatulacea.
Z piórówkami spotkał się również Karol Darwin w strefie pływów w obszarze Patagonii. Tymczasem w drugiej połowie XIX wieku, kiedy to już wiedziano o zdolności do bioluminescencji tych zwierząt, , oceanograf z ekspedycji HMS „Challenger” (1848) donosił:
82% dzisiaj znanych Pennatulacea zostało opisanych między rokiem 1858 a 1921.