byli to ziemianin z Morawianki, Edward Oraczewski i Franciszek Łubieński, syn Kazimierza). W 1870 nastąpiła w związku z tym zmiana nazwy na „Fabryka i Rafineria Cukru „Łubna”, hr. Kazimierz Łubieński, Edward Oraczewski i Spółka”. W 1875 spółka nabyła ziemie pod budowę w pobliżu bliźniaczego zakładu „Szreniawa”. W 1876 doszło do kolejnej zmiany nazwy przedsiębiorstwa na „Spółka Szczególna Udziałowa Fabryka Cukru i Rafinerii „Łubna” i „Szreniawa” w Kazimierzy Wielkiej”. W 1902 doszło do przekształcenia spółki udziałowej w akcyjną pod nazwą „Towarzystwo Akcyjne Fabryk Cukru i Rafinerii „Łubna” i „Szreniawa” z siedzibą w Kazimierzy Wielkiej” i była to druga co do wielkości spółka cukrownicza w Królestwie Polskim (licząc kapitał). W 1914 zakład uległ zniszczeniu w trakcie I wojny światowej, ale w 1918 otrzymał odszkodowanie.
Początkowo zakład był technologicznie prymitywny, składał się z jednego drewnianego budynku o kiepskim wyposażeniu i bardzo złych powiązaniach komunikacyjnych. Z czasem modernizowano wyposażenie, a drewniane obiekty zastępowano murowanymi. Jeszcze w XIX wieku uruchomiono bezpośrednią linię telefoniczną do cukrowni „Szreniawa”, zainstalowano oświetlenie elektryczne i wstawiono maszyny parowe.