Problemem pozostawał natomiast transport, ponieważ władze carskie zabraniały w tym rejonie rozwijania infrastruktury komunikacyjnej z obawy przed atakami wroga. W latach 1905–1918 przy fabryce działała szkoła przyzakładowa, do której uczęszczały wyłącznie dzieci pracowników cukrowni.
Najważniejszymi akcjonariuszami w 1920 były następujące podmioty: Grupa akcyjna Julian Tołłoczko, Bank Małopolski w Krakowie, Grupa akcyjna Hilary Bogucki, Grupa akcyjna Stefan Ciszewski. W akcjonariacie liczebnie dominowali ziemianie. W 1924 zakład zelektryfikowano i wkrótce stał się jednym z najnowocześniejszych w Polsce. Dysponował własną siecią kolei wąskotorowych. Od 1930 do 1939 firma działała jako Towarzystwo Akcyjne Fabryk Cukru i Rafinerii „Łubna” i „Szreniawa” w Kazimierzy Wielkiej z siedzibą w Warszawie. W okresie międzywojennym największym dostawcą buraków do zakładu był margrabia Aleksander Wielopolski. Cukrownia dostarczała wówczas bezpłatnie lub odpłatnie nasiona buraka cukrowego poszczególnym plantatorom, którzy mieli obowiązek wysiewać tylko te nasiona. Zobowiązywała się też do udzielenia plantatorom bezprocentowej zaliczki z tytułu dostawy surowca.