W wyniku zaciągnięcia poważnych kredytów na rozwój i nadejście hiperinflacji cukrownię przejął za długi wiedeński bank , a następnie przeszła ona pod zarząd banków angielskich, w których imieniu administrował Karol Sachs.
Po II wojnie światowej fabryka była największym zakładem miasta oraz powiatu, czynnikiem miasto- i kulturotwórczym, wokół którego koncentrowało się życie większości rodzin. Cukrownię zlikwidowano w 2006, co wpłynęło na trwające latami problemy społeczne w mieście (stagnacja) i uruchomiło proces przemian przestrzenno-funkcjonalnych zachodzących w Kazimierzy Wielkiej. Większość zabudowań fabryki zostało rozebranych, tereny rozparcelowano i wyprzedano prywatnym właścicielom. W konsekwencji przemian doszło do spadku atrakcyjności miasta, zarówno jako miejsca pracy, jak i miejsca do osiedlenia.
Pozostałości Obecnie pozostałościami rozległego założenia przemysłowego są główny budynek fabryczny (którego projektantem był Tadeusz Stryjeński), wraz z sąsiadującym, wysokim kominem, wieża mieszkalna tzw.