Nowe zbiornikowce zostały oznaczone numerami burtowymi Z-5 (numer budowy 500/1), Z-6 (numer budowy 500/2) i Z-7 (numer budowy 500/3). Stępkę pod pierwszy okręt serii, Z-5, położono w lipcu 1960 roku, a pod Z-6 we wrześniu tego roku.
Stępkę pod Z-7 położono 21 listopada 1960 roku. Okręt został oficjalnie zwodowany 4 marca 1961 roku, a przekazanie go Marynarce Wojennej przez stocznię nastąpiło 30 czerwca 1961 roku, po kilkumiesięcznej budowie. Banderę pomocniczych jednostek pływających podniesiono na zbiornikowcu Z-7 14 lipca 1961 roku.
Dane taktyczno-techniczne Kadłub i architektura W dziobówce barki B-7 mieszczą się warsztaty, magazyny mechaniczne oraz magazyny elektryczne. W dziobowej części kadłuba jednostki mieszczą się zbiorniki o różnym przeznaczeniu. Są to zbiorniki: paliwa, wody zęzowej, wody balastowej, okrętowego paliwa brudnego, okrętowego paliwa oczyszczonego, osadu wody zęzowej i fekaliów. Powiększony przedział siłowni jest zajmowany przez dwa zespoły prądotwórcze, spalarkę śmieci, urządzenia obróbki fekaliów oraz inne instalacje neutralizujące zanieczyszczenia. Na pokładzie głównym znajduje się żurawik okrętowy i łódź robocza. W rufowej części B-7 znajduje się pomieszczenie kotłowni, zbiornik wody pitnej oraz skrajnik rufowy. Na rufie znajduje się dwukondygnacyjna nadbudówka.