Od 1869 roku rozpoczęto wydawanie Bibliografii Polskiej Karola Estreichera.
„Przegląd Biblioteczny” w 1908 roku opublikował odezwę postulującą utworzenie Polskiego Instytutu Bibliograficznego, który mógłby zająć się planową pracą bibliograficzną.
Okres międzywojenny Pierwszą próbą bibliografii narodowej był „Biuletyn Bibliograficzny”, który opracowywał Zygmunt Mocarski w Wydziale Prasowym Ministerstwa Spraw Zagranicznych, wychodził od lipca 1919 do końca 1920 roku.
II seria „Przewodnika Bibliograficznego” została zainicjowana w 1922 roku, redagował ją Władysław Tadeusz Wisłocki. W 1927 roku wprowadzono w Polsce prawo o egzemplarzu obowiązkowym. Dekret o tymże uchylono jednak w marcu 1930 roku, odpowiednia ustawa ukazała się w 1932 roku, a rozporządzenie wykonawcze w 1934 roku, co wpłynęło niekorzystnie na kompletność bibliografii bieżącej.
Instytut Bibliograficzny został powołany do inicjowania i prowadzenia prac bibliograficznych rozporządzeniem Prezydenta z 24 lutego 1928 roku o Bibliotece Narodowej. W okresie międzywojennym, w latach 1928–1939 był wydawany „Urzędowy Wykaz Druków Wydanych w Rzeczypospolitej Polskiej i Druków Polskich lub Polski Dotyczących Wydanych za Granicą” w układzie alfabetycznym.