Edycja staropolskiej części Bibliografii Polskiej została przerwana w 1951 roku, kiedy to ubezwłasnowolniono Polską Akademię Umiejętności, wydaniu patronował następnie Uniwersytet Jagielloński.
Pracownia Bibliografii Estreichera powołana dla stworzenia nowej edycji bibliografii XIX wieku została przekształcona w Pozawydziałowy Zakład Bibliografii XIX wieku im. Karola Estreichera (Seniora), a następnie w Zakład Bibliografii Polskiej im. Karola Estreichera, który Wacław Walecki przekształcił w Centrum Badawcze Bibliografii Polskiej Estreicherów.
Publikacja Estreicher po przeprowadzce do Krakowa około 1868 roku uzyskał poparcie dla swojego projektu wśród Komisji Bibliograficznej Towarzystwa Naukowego Krakowskiego. Fundusze zebrał zwłaszcza zastępca przewodniczącego tejże komisji, dr Franciszek Nowakowski. Przedpłata na drukowaną Bibliografię została ogłoszona 14 października 1869 roku w „Czasie”. Udało się pozyskać około 200 prenumeratorów, zwłaszcza z obszaru zaboru rosyjskiego, byli to głównie księgarze, ludzie nauki, kolekcjonerzy, a także biblioteki.