W 1963 przeniósł się do Nowego Jorku, żeby poszerzyć wykształcenie aktorskie w American Academy of Dramatic Arts. Nie dokończył nauki, gdyż z rekomendacji saksofonisty i flecisty Jerome’a Richardsona otrzymał angaż do big-bandu Quincy’ego Jonesa. Szybko też zaczął pracować jako perkusista studyjny. Jego najsłynniejsze płyty jako muzyka towarzyszącego powstały pod egidą producenta Creeda Taylora, dla którego stał się perkusistą niezbędnym. Uczestniczył w najpopularniejszych nagraniach gitarzysty Wesa Montgomery’ego i organisty Jimmy’ego Smitha. Z jego instrumentalnych umiejętności korzystały dziesiątki muzyków, m.in. kornecista Nat Adderley, saksofoniści Stan Getz, Stanley Turrentine, Rahsaan Roland Kirk i Gato Barbieri, wokaliści Ella Fitzgerald, Peggy Lee, Lena Horne, Astrud Gilberto, Ray Charles i Tony Bennett, gitarzysta Kenny Burrell, klarnecista Benny Goodman, pianiści Count Basie, Duke Ellington, Oscar Peterson i Michel Legrand, puzoniści J.J. Johnson i Kai Winding, oraz kontrabasiści Ron Carter i Niels-Henning Ørsted Pedersen.