Gmach ten stał się pierwszym kościołem protestanckim w historii miasta. W 1898 roku na przedłużeniu południowej nawy dobudowano kaplicę chrztu, w 1899 wybudowano hełmy wież, a w latach 1929–1930 budynek wyremontowano pod okiem architekta . Świątynia została uszkodzona podczas II wojny światowej w 1944 roku, w 1951 przywrócono ją do użytku. W 1971 roku wnętrze wyremontowano po pożarze organów. Na rok 2025 planowana jest kolejna renowacja kościoła.
Architektura i wyposażenie Świątynia romańska, dwuwieżowa, trójnawowa, o układzie bazylikowym, z gotyckim prezbiterium i sklepieniem. Ma długość 55 m i wysokość 15 m. Nawa główna jest szeroka na 10 m, a każda z naw bocznych – na 4,2 m. W wieży północnej zachowało się pierwotne, romańskie sklepienie. Gotyckie witraże z 1320 roku prawdopodobnie przeniesiono tu z w roku 1820. W prezbiterium znajdują się dwa obrazy z 1790 roku, ze scenami wesela w Kanie Galilejskiej i ostatniej wieczerzy. Krzyż ołtarzowy został wykonany przez . W południowej nawie podziwiać można dwa piaskowcowe sarkofagi z ok. 450 roku, odnalezione w trakcie renowacji z lat 1929–1930, oraz relief autorstwa Augusta Wittiga z 1858 roku, przedstawiający złożenie Chrystusa do Grobu, pochodzący z usuniętego w 1968 roku nagrobka z koblenckiego cmentarza. Chrzcielnica w kaplicy chrztu pochodzi z lat 90. XIX wieku.