Po powrocie z Rosji do niepodległej ojczyzny został przyjęty do Wojska Polskiego. Został kierownikiem rejonu budownictwa polowego w Dowództwie Okręgu Generalnego „Grodno”, a potem przy dowództwie 7 Dywizji Piechoty w Częstochowie. W 1923 przydzielony do Oficerskiej Szkole Inżynierii w Warszawie, gdzie był wykładowcą budownictwa polowego. Awansowany na stopień majora. W 1927 został przeniesiony w stan spoczynku.
Jako emerytowany wojskowy podjął pracę jako inżynier architekt w biurze propagandy budownictwa betonowego Związku Fabryk Portland Cementowych.
W armii zaangażował się w rozwój sportu, głównie szermierki i strzelectwa. Zdobył liczne nagrody w zawodach krajowych i zagranicznych, w tym tytuły mistrzowskie (Wiedeń, St. Moritz, Baden, Zurych). Był rekordzistą w broni krótkiej. Startował w zawodach szermierczych, jeszcze w 1927 zajął wysokie miejsce w mistrzostw armii w szpadzie. Był jednym z założycieli Wojskowego Klubu Szermierczego w Warszawie, jednym z najaktywniejszych działaczy i prezesem tegoż do końca życia. Był też współzałożycielem sportowego Klubu Strzeleckiego oraz członkiem WKS Legia i kilku klubów zagranicznych, w tym w Szwajcarii. W zakresie strzelectwa pisał artykuły publikowane w piśmie „Bellona”. W rękopisie pozostawił nieukończoną pracę pt. O broni krótkiej.