Osobniki eufalliczne mają silnie wydłużone, robakowate, poskręcane prącie z rozszerzoną i zaopatrzoną w brodawkowaty stymulator częścią przednią oraz walcowatą, często spiralną częścią tylną, cienki i uchodzący w ⅔ prącia nasieniowód oraz cienki i zaczepiający się bocznie w połowie prącia mięsień wciągacz. Osobniki hemifalliczne mają prącie zredukowane – np. skrócone i pozbawione gruczołu penialnego, o nasieniowodzie otwartym szczytowo czy też zredukowane do bocznego nabrzmienia w atrium, na którym otwiera się nasieniowód i do którego zaczepia się uwsteczniony wciągacz. Osobniki afalliczne mają prącie z przydatkami zanikłe całkowicie, a nasieniowód zakończony ślepo. Afalliczność jest u tego gatunku na tyle powszechna, że znane są populacje złożone wyłącznie z takich osobników.
Biologia i ekologia Mięczak lądowy, rozmieszczony od nizin po góry, w Alpach dochodzący do 2300 m n.p.m., w górach polskich do około 1000 m n.p.m. Wymaga siedlisk o bardzo dużej wilgotności podłoża i powietrza (gatunek skrajnie higrofilny). Najczęstszy jest nad jeziorami, stawami i potokami, w rowach, podmokłych olsach, na mokrych łąkach i w cieplarniach (gatunek synantropijny). Znosi okresowe zalewanie wodą, szczególnie dobrze przy niższej temperaturze.