Wypad na Okęcie i Załuski – starcie zbrojne podczas obrony Warszawy w trakcie kampanii wrześniowej 1939 roku.
Po odparciu szturmu niemieckiej 4 Dywizji Pancernej w dniach 8–9 września 1939 roku, Dowództwo Obrony Warszawy postanowiło przejść do aktywnej obrony. 12 września dowódca 366 pp, ppłk Jakub Chmura, siłami jednego lub dwóch batalionów piechoty oraz dwóch kompanii czołgów i kompanii ppanc., przeprowadził wypad z Mokotowa na zajęte przez Niemców lotnisko na Okęciu. Celem wypadu było wzięcie jeńców oraz rozpoznanie sił nieprzyjaciela na przedpolu Warszawy. Wbrew pierwotnemu planowi, zgrupowanie ppłk. Chmury wyruszyło do boju w świetle dnia i nie zostało wsparte pozorowanym natarciem od strony Ochoty. Niemniej Polacy zdołali przejściowo opanować lotnisko. Kontynuując natarcie w kierunku Załusek, natknęli się jednak na zaalarmowaną niemiecką obronę, w konsekwencji czego zostali zdziesiątkowani ogniem piechoty i artylerii.
Cele wypadu nie zostały osiągnięte. Polskie straty wyniosły 280 żołnierzy i 7 czołgów.
Preludium