8 września 1939 roku do zachodnich przedmieść Warszawy podeszła niemiecka 4 Dywizja Pancerna z XVI Korpusu Armijnego. Próba zajęcia polskiej stolicy z marszu, podjęta jeszcze tego samego popołudnia, a następnie ponowiona 9 września siłami całej dywizji, przyniosła Niemcom dotkliwą porażkę. W dwudniowych walkach na Ochocie i Woli 4 DPanc. mogła stracić nawet do 120 czołgów, w tym 60 bezpowrotnie. Jej straty w ludziach sięgnęły prawdopodobnie kilkuset zabitych i rannych.
Po 9 września Niemcy chwilowo zrezygnowali z prób zdobycia Warszawy bezpośrednim szturmem. Przyczyną była zarówno porażka poniesiona przez 4 DPanc, jak i rozpoczęcie polskiego kontruderzenia nad Bzurą.
W nocy z 10 na 11 września 4 DPanc. została wycofana do Piastowa. Na pozycjach pod Warszawą zluzowała ją 31 DP (bez 12 pp i 1. dywizjonu 31 pa). Jej 82 pp obsadził linię Wilanów – Wola, podczas gdy 17 pp zajmował stanowiska od Woli po Ołtarzew. Lewe skrzydło (na zachód od Leszna) osłaniał dywizyjny oddział rozpoznawczy. Oba pułki piechoty wspierało pięć dywizjonów artylerii polowej i ciężkiej. W odwodzie pozostawały 31. batalion pionierów i 31. dywizjon ppanc.