Willis J. Potts (ur. 23 marca 1895 w Sheboygan, Wisconsin, zm. 5 maja 1968 w Sarasocie, Floryda) – amerykański chirurg i kardiochirurg, który skupił się na chirurgicznym leczeniu chorób serca u dzieci. Był pionierem w kardiochirurgii. Założył jeden z pierwszych w kraju programów chirurgii dziecięcej w Children's Memorial Hospital (później przemianowanym na Lurie Children's Hospital) w Chicago.
Życiorys Urodzony w Sheboygan w 1895, służył jako sierżant podczas I wojny światowej. Po wojnie rozpoczął studia medyczne na Uniwersytecie Chicagowskim. Po ich ukończeniu zajmował się chirurgią ogólną w Presbyterian Hospital w latach 1925-1928. Odbył dalsze studia podyplomowe we Frankfurcie nad Menem w 1930, a następnie praktykował w rejonie Chicago. Zaraz po ataku Pearl Harbor zorganizował 25 Szpital Ewakuacyjny i służył jako jego dowódca, najpierw w stopniu podpułkownika, a następnie pułkownika, na Pacyfiku w latach 1942-1945. W tym czasie przeczytał doniesienia Grossa na temat kardiochirurgii dziecięcej. Po powrocie ze służby wojskowej postanowił poświęcić się w pełni kardiochirurgii dziecięcej. Za cel postawił sobie ulepszanie procedur chirurgicznych u dzieci.