Był doskonałym nauczycielem i doskonałym wzorem do naśladowania.
W 1945 Potts został mianowany naczelnym chirurgiem Szpitala Dziecięcego w Chicago (Children’s Memorial Hospital). W czasie, gdy objął stanowisko szefa oddziału chirurgii, głównymi operacjami wykonywanymi u dzieci były laparotomia w przypadku zapalenia wyrostka robaczkowego i pyloromiotomia w przypadku przerostowego zwężenia odźwiernika. Potts ustanowił program szkolenia rezydentów w zakresie chirurgii dziecięcej.
Jednocześnie Potts poświęcał wiele czasu idei chirurgicznej korekcji sinicznych wrodzonych wad serca. Współpracując z kardiologiem dziecięcym Stanleyem Gibsonem i patologiem Josephem Boggsem, Potts pomógł stworzyć zbiór ponad 200 preparatów anatomicznych różnych wad serca.
Potts wraz z Gibsonem i Sidney Smithem zainteresował się możliwością połączenia aorty z jedną z tętnic płucnych u chorych z niedostatecznym przepływem płucnym. W 1946 Potts i Smith opracowali technikę operacji, która polegała na wykonaniu małego nacięcia w aorcie i małego nacięcia w tętnicy płucnej, a następnie zszyciu obu otworów razem. Wcześniej przeprowadzili zabieg z powodzeniem na 30 psach, zanim Gibson wysłał im 19-miesięczną pacjentkę, Diane Schnell. Dziecko siniało podczas wysiłku i często mdlało.