W 1545 roku Zygmunt I Stary nadał mistrzowi kuźniczemu Benedyktowi Połciowi, braciom Grzegorzowi, Markowi i Adamowi na Gnaszynie i 19 robotnikom kuźniczym list bezpieczeństwa do Zielonych Świąt (24 V) z powodu gwałtów i ucisku ze strony klasztoru Paulinów z Częstochowy. Przed 1573 rokiem kuźnica została zlikwidowana. W XIX wieku na miejscu kuźnicy założona została wieś Gnaszyn.
W 1813 roku wojska rosyjskie spustoszyły wieś. Według skargi włościan zasiewy (zostały) zupełnie zajeżdżone, wytratowane, ziemniaki wszystkie wytargane, ptactwo wybite, łąki wypasione, mieszkańcy pobici i rozpędzeni.
Słownik geograficzny Królestwa Polskiego (w tomie II z 1881 roku) określa Gnaszyn jako kolonię, gdzie działały kopalnie rud żelaza i młyn wodny. To samo źródło podaje, że w 1827 roku było tam 41 domów i 320 mieszkańców. Od 1867 roku Gnaszyn oraz Kawodrza należały do gminy Grabówka. Od tego samego roku Kawodrza dzieliła się na Kawodrzę Dolną i Górną. W podobny sposób podzielił się również Gnaszyn – w 1933 roku w Gnaszyn Dolny i Gnaszyn Górny zostały wyodrębnione jako osobne gromady.