Józef Szlamka (ur. 27 stycznia 1896 w Bochni) – chorąży Wojska Polskiego, działacz niepodległościowy, kawaler Orderu Virtuti Militari.
Życiorys Urodził się 27 stycznia 1896 w Bochni, ówczesnym mieście powiatowym Królestwa Galicji i Lodomerii, w rodzinie Piotra i Józefy ze Szramów. 10 września 1913 został członkiem Związek Strzeleckiego w rodzinnym mieście.
6 sierpnia 1914 wstąpił do Legionów Polskich. Walczył w szeregach 3 pułku piechoty, początkowo w 11 kompanii, a od 5 marca 1915 – 5 kompanii. Awansował na plutonowego, a następnie sierżanta. Był trzykrotnie ranny: 11 czerwca 1915 pod Zadobrówką, 10 listopada 1915 pod Berczaną i 17 czerwca 1916 pod Tumaniem. Za męstwo wykazane w walce pod Zadobrówką został w niepodległej Polsce odznaczony orderem wojskowym „Virtuti Militari” V klasy. 28 marca 1917 był wymieniony we wniosku o odznaczenie austriackim Krzyżem Wojskowym Karola. Po kryzysie przysięgowym (lipiec 1917) wstąpił do Polskiego Korpusu Posiłkowego i kontynuował służbę w 3 pułku piechoty. Po bitwie pod Rarańczą (15–16 lutego 1918) i połączeniu II Brygady Legionów Polskich z II Korpusem Polskim w Rosji służył w 15 pułku strzelców polskich. Wyróżnił się 11 maja 1918 w bitwie pod Kaniowem, w której dowodził plutonem 5 kompanii.