16 maja 1918 zbiegł z niewoli niemieckiej i wstąpił do Polskiej Organizacji Wojskowej w Żytomierzu. W czasie podróży do Francji dostał się do niewoli bolszewickiej, z której uciekł do Polski.
Od listopada 1918 służył w Wojsku Polskim i podczas wojny polsko-ukraińskiej walczył w obronie Lwowa w szeregach 15 kompanii 4 pułku piechoty Legionów. W tym też czasie został awansowany na starszego sierżanta. 27 kwietnia 1919 zachorował i został skierowany do szpitala. 14 maja tego roku został przydzielony do Okręgowej Komendy Transportów Wojskowych Warszawa. 13 lutego 1920 został przeniesiony do 3 pułku piechoty Legionów. Dowodził plutonem 7 kompanii i awansował na chorążego. 15 czerwca 1922 został zwolniony do rezerwy.
W ramach osadnictwa wojskowego otrzymał działkę o powierzchni 16 ha w osadzie wojskowej Józefówka, w gminie Hornica powiatu grodzieńskiego (poczta Kopciówka). Po zwolnieniu z wojska prowadził gospodarstwo rolne i honorowo pełnił funkcję dowódcy kompanii Związku Strzeleckiego. 1 marca 1930 został ponownie przyjęty do Wojska Polskiego w stopniu chorążego i przydzielony do 81 pułku piechoty w Grodnie.