W USA samochody takie, podobnie jak phaetony, były określane jako turystyczne (touring), jednakże wymiennie stosowano dla nich również termin phaeton, a jako dual cowl phaeton określano nadwozie torpedo mające dwa oddzielone przedziały z przodu i tyłu, . Drzwi były zawieszane na ogół na przedniej krawędzi, lecz często zawieszone były na tylnej krawędzi i otwierały się do tyłu – konkretne rozwiązanie bywało wymuszone przez stylistykę samochodu, gdyż krawędź bez zawiasów nie musiała być wówczas pionowa. Na początku lat 30. nadwozie torpedo, głównie dwumiejscowe, spotykane było już raczej w samochodach o charakterze sportowym.

thumb|Packard Model 30 limuzyna (1910) thumb|Packard Model 18 landaulet (1910) Zamknięte nadwozia były początkowo znacznie mniej popularne, między innymi z powodów znacznie większego kosztu oraz większej masy przy niewielkich mocach ówczesnych silników, a także niebezpiecznych przy rozbiciu szklanych szyb. Dlatego też zamknięte nadwozia typu kareta początkowo występowały głównie w droższych samochodach luksusowych, przy czym stosowano je dla wygody pasażerów, którzy byli oddzieleni od przedziału zawodowego kierowcy (szofera). We wczesnych nadwoziach typu limuzyna przedział pasażerski był zamknięty, a kierowca przed nim miał nad sobą jedynie sztywny dach, bez okien.