Nadal spotykano na początku XX wieku nadwozia typu tonneau, z dostępem na tylne siedzenia od tyłu.
thumb|Hudson z 1921 z nadwoziem torpedo z osłonami bocznymi Dalszym etapem rozwoju otwartego nadwozia stało się torpedo, powstałe w celu lepszej osłony pasażerów przed pędem powietrza, kurzem i warunkami atmosferycznymi przy wzrastających prędkościach jazdy, które stało się dominującym typem nadwozia w okresie 1910–1930. Znane było także jako tourer, przy czym niektórzy autorzy jako torpedo określają tylko jego odmianę z górną krawędzią tworzącą prostą linię. Charakteryzowało się pełnymi burtami z drzwiczkami, na ogół szybą przednią i miękkim rozkładanym dachem. Karoseria obejmowała całe wnętrze pojazdu i miała już w pewnym stopniu kształty opływowe. Pasażerowie nie byli jednak całkowicie chronieni z boków, gdyż nadwozie nie miało integralnych szyb bocznych, a jedynie można było mocować celuloidowe okna w metalowych ramkach, nie całkowicie szczelne. Na ogół było to nadwozie czteroosobowe, z dwoma siedzeniami z przodu i tyłu, lecz w dłuższych samochodach spotykano także dwa rozkładane siedzenia (straponteny) pomiędzy rzędami.