Architektura i wyposażenie Świątynia romańska, trójnawowa, z transeptem. Korpus nawowy przykrywa płaski, drewniany strop. Dwuwieżowa fasada reprezentuje styl neoromański.
Ołtarz główny został wykonany ok. 1715 roku wraz z dwoma ołtarzami bocznymi na podstawie projektu Johanna Maximilliana von Welscha dla klasztoru kartuzów pod Moguncją, w Seligenstadt ustawiono go w 1792 roku. Pierwotnie poświęcony był on Świętej Trójcy, do dziś zachowała się jedynie rzeźba gołębicy symbolizującej Ducha Świętego. W dolnej części ołtarza ustawiono figury Ojców Kościoła: Augustyna, Grzegorza, Ambrożego i Hieronima, a w górnej: Hrabana Maura, św. Jana Chrzciciela, św. Józefa z Dzieciątkiem Jezus i św. Bonifacego. Do sklepienia podwieszono romański krucyfiks z postacią ubranego w szatę i złotą koronę Jezusa Chrystusa, który obecny wygląd uzyskał po remoncie z 1907 roku. Pod ołtarzem posoborowym ustawiono bogato zdobiony relikwiarz śś. Marcelina i Piotra, wykonany ze srebrnej blachy około 1680 roku. Prezbiterium jest oddzielone od nawy głównej pozłacaną żelazną kratą z 1725 roku, ufundowaną przez opata Petera IV Schultheisa na pamiątkę 900-lecia założenia klasztoru, zainstalowaną w miejscu dawnego lektorium.